Μια βαλίτσα μπορεί να χωρέσει τόσες διαφορετικές ιστορίες

Είναι καιρός τώρα που βρίσκομαι στο Ιράκ. Θα έλεγα πως η ζωή μου μοιάζει με αυτή των νομάδων, αφού πηγαινοέρχομαι συνεχώς από έργο σε έργο. Η εναλλαγή τόπων και συνεργατών έχει μεγάλο ενδιαφέρον – κι αρκετή κούραση ταυτόχρονα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την περίοδο κατά την οποία μετακινούμουν ασταμάτητα, μένοντας το πολύ 2-3 ημέρες στο ίδιο μέρος. Κάποια στιγμή, ήταν προγραμματισμένο να παραμείνω για μια ολόκληρη εβδομάδα στο ίδιο έργο και ήμουν ανακουφισμένη με αυτή την προοπτική∙ την περίμενα με ανυπομονησία. Δεν πέρασε ωστόσο μία μέρα και ξαφνικά μού ανακοίνωσαν ότι, για λόγους ασφαλείας, υπήρξε αλλαγή στο πλάνο και είχα μόνο μία ώρα για να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου και να αναχωρήσω, χωρίς να γνωρίζω πότε και εάν θα επέστρεφα.

Ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που μου ήρθε στο μυαλό μια παιδική ανάμνηση. Θυμήθηκα πως, όταν ήμουν μικρή, η ετοιμασία της βαλίτσας μου ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία και την περίμενα με λαχτάρα, αφού κάτι τέτοιο σήμαινε πως θα πήγαινα στην καλοκαιρινή κατασκήνωση για να συναντήσω τις φίλες και τους φίλους μου.

Πάνε χρόνια από τότε και οι συνθήκες της ζωής μου είναι πολύ διαφορετικές πλέον. Το ίδιο και η ετοιμασία της βαλίτσας μου, που πρέπει πια να γίνεται αστραπιαία. Πόσο σχετικά είναι τελικά όλα. Και πάλι όμως νιώθω τυχερή, αφού γνωρίζω ότι οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κάνουν τα πάντα για να νιώθω και να είμαι ασφαλής. Μακάρι να ίσχυε το ίδιο για όλους τους ανθρώπους.

Όσο ήμουν στο Βόρειο τμήμα της χώρας, στην περιοχή του Κουρδιστάν, έπιανα συχνά συζήτηση με τους ντόπιους συναδέλφους, τους οδηγούς των αυτοκινήτων μας. Οι περισσότεροι είχαν να μου διηγηθούν ιστορίες από τη δύσκολη περίοδο του πολέμου, όταν αναγκάζοταν να πάρουν την απόφαση να εγκαταλείψουν τη χώρα και να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι, διασχίζοντας με τα πόδια την Τουρκία με την ελπίδα να καταφέρουν να φθάσουν στην Ευρώπη. Είχαν κι εκείνοι μια βαλίτσα μαζί τους – συνήθως ένα σακίδιο πλάτης – με τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή τους.

Τώρα πια γνωρίζω πως για κάποιους, η ετοιμασία μιας βαλίτσας μπορεί να είναι μια ευχάριστη διαδικασία, ενώ για άλλους μια πολυτέλεια. Σε κάποιες περιπτώσεις δε, μια αναγκαία συνθήκη που ίσως καθορίσει τη μετέπειτα πορεία της ζωής τους.

Η ετοιμασία της δικής μου βαλίτσας παραμένει μια προσωπική επιλογή. Έστω και βιαστικά κάποιες φορές, τοποθετώ μέσα τα πράγματά μου και μαζί με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα ταξιδεύω σε μακρινούς τόπους – όπου υπάρχει ανάγκη. Θα ευχηθώ λοιπόν, να έρθει μια μέρα, όπου όλοι οι άνθρωποι θα ετοιμάζουν με χαρά τη βαλίτσα τους, επειδή εκείνοι το επέλεξαν.

Σε ευχαριστώ που είσαι σταθερά δίπλα μου σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, σύντομα θα έχω να μοιραστώ μαζί σου περισσότερες πληροφορίες για το πώς εξελίσσεται η αποστολή. Μέχρι τότε, συνέχισε να επισκέπτεσαι το www.protigrammi.msf.gr, ώστε να μαθαίνεις όλα όσα συμβαίνουν στις δράσεις των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στα πιο απομακρυσμένα μέρη του κόσμου.

Φιλικά,
Χριστίνα Αντωνέλλη

Υπεύθυνη Κατασκευών