Ονομάζομαι Χρήστος Κορτσέλης και δεν σχεδίασα ποτέ μια ζωή γεμάτη συνεχείς αναχωρήσεις﮲ με βρήκε εκείνη. Ενσωματώθηκα στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα το 2012 ως Οικονομικός Διαχειριστής, με την πρόθεση να βοηθήσω εκεί όπου η γραφειοκρατία συναντά την επείγουσα ανάγκη.

Σιγά σιγά, αυτή η παρόρμηση έγινε τρόπος ζωής. Άνοιγμα αποστολών στη Ζάμπια και το Μπαγκλαντές, καταγραφή της τελευταίας παρτίδας ιατρικού υλικού στο Ιράκ, την Αιθιοπία και τη Μοζαμβίκη, διαχείριση ασφάλειας ομάδων κατά τις εκκενώσεις στο Καμερούν και την Υεμένη. Κάθε αποστολή, μου δίδαξε το ίδιο μάθημα: το δύσκολο δεν είναι μόνο να ανταποκρίνεσαι στην κρίση, αλλά να παραμένεις άνθρωπος μέσα σε αυτήν. Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει, δεν είναι μόνο αυτό που έκανες, αλλά ο τρόπος που στάθηκες δίπλα στους άλλους.

Η εργασία στον τομέα των Οικονομικών μπορεί να ακούγεται απόμακρη από την Ιατρική, αλλά για εμένα σχετιζόταν πάντα με το ανθρώπινο στοιχείο. Να εξασφαλίζω ότι οι μισθοί φτάνουν εγκαίρως, ότι μια αποστολή εμβολίων χρηματοδοτείται, ότι η εμπιστοσύνη ενός Υποστηρικτή τιμάται. Στο Κονγκό, διαχειρίστηκα τα οικονομικά τής επέμβασής μας κατά του ιού Έμπολα, ενώ οι συνάδελφοί μου θεράπευαν ασθενείς. Στη Μοζαμβίκη και το Σουδάν, βοήθησα στο κλείσιμο αποστολών ώστε οι ομάδες μας να αποχωρήσουν με αξιοπρέπεια. Αυτές οι εργασίες απαιτούσαν όχι μόνο λογιστικές δεξιότητες, αλλά και διαπραγμάτευση υπό πίεση, προστασία προσωπικού σε περιστατικά ασφαλείας, αλλά και σαφή επικοινωνία στις πιο αβέβαιες στιγμές.

Η πολυετής εμπειρία μου στον τομέα των Οικονομικών, μου έδειξε ότι οι αριθμοδείκτες ενός προϋπολογισμού είναι μόνο η αρχή της ιστορίας. Η πραγματική επίδραση συμβαίνει στο πεδίο, στις σχέσεις με τις κοινότητες, στις αποφάσεις που παίρνονται τη στιγμή που η κατάσταση αλλάζει. Μετά από χρόνια οικονομικού συντονισμού σε αποστολές έκτακτης ανάγκης σε όλο τον κόσμο, ένιωσα την ανάγκη να αναλάβω άμεσα την ευθύνη εκείνων των αποφάσεων. Έτσι, έκανα το βήμα προς τη διαχείριση πεδίου, φτάνοντας στο Τσιάπας του Μεξικού ως Διαχειριστής Πεδίου, την πρώτη μου αποστολή σε αυτόν τον ρόλο.

Στο Τσιάπας, η δουλειά είναι διαφορετική αλλά κινείται υπό την ίδια πυξίδα. Χαρτογράφηση, οικοδόμηση σχέσεων με κοινότητες μεταναστών, ετοιμότητα για την επόμενη κρίση προτού αυτή συμβεί. Η εμπειρία μου στα οικονομικά μού δίνει κάτι που πολλοί νέοι διαχειριστές πεδίου δεν έχουν. Μια ενστικτώδη κατανόηση του πώς η χρηματοδότηση, η λογιστική και η επιχειρησιακή στρατηγική συνδέονται, ώστε κάθε απόφαση στο πεδίο να είναι και βιώσιμη. Είναι μια πρόκληση να μάθω αυτόν τον νέο ρόλο, αλλά νιώθω ότι όλα αυτά τα χρόνια και οι εμπειρίες, με προετοίμαζαν ακριβώς γι’ αυτήν τη στιγμή.

Αυτό που με κρατάει ακόμη σε αυτή την πορεία είναι οι μικρές, ανθρώπινες στιγμές. Ένα ευχαριστώ  από έναν τεχνικό μετά από μια μεγάλη μέρα στη δουλειά, από μια νοσοκόμα που μπορεί να παραλάβει το ιατρικό υλικό που χρειάζεται, από μια κοινότητα που βλέπει ένα πρόγραμμα να τελειώνει με σεβασμό και όχι με εγκατάλειψη. Κι αν μπορούσα να συνοψίσω όλη αυτή την πορεία σε μια γραμμή, θα ήταν αυτή: Ακολουθώ τις στιγμές όπου χρειάζονται βοήθεια και παραμένω τόσο, ώστε η βοήθεια αυτή να μετρήσει, είτε πίσω από έναν υπολογιστή ως Οικονομικός Διαχειριστής, είτε μπροστά πλέον, ως Διαχειριστής Πεδίου.